Brimheim | Fables

Brimheim powraca ze swoim trzecim albumem, Fables, na którym duńsko-farerska artystka zgłębia tematy tożsamości, zmiany oraz ludzkiego poszukiwania sensu w 12 utworach. Czerpiąc inspirację z twórczości singer-songwriterów lat 70. oraz marzycielskiego, organicznego brzmienia, album przenosi słuchacza w świat symboliki, baśniowych opowieści i pytań bez odpowiedzi.

Baśnie bez jednoznacznych odpowiedzi

Jako dzieci uczyliśmy się z bajek, że nawet najbardziej dziwaczne historie niosą ze sobą morał, a nasze czyny mają konsekwencje, z których możemy wyciągnąć wnioski. Jednak w miarę dorastania to proste postrzeganie świata zaczyna wydawać się coraz bardziej absurdalne.

To właśnie w tej przestrzeni napięcia rozwija się trzeci album Brimheim, Fables. Zamiast klasycznych bajek Ezopa, album przywodzi na myśl zagadkowy świat Franza Kafki. Piosenki rozbudzają naszą potrzebę zrozumienia, co to wszystko znaczy i jak się skończy, ale delikatnie pozwalają odpowiedziom wymknąć się z zasięgu ręki.

Za pseudonimem Brimheim stoi mieszkająca w Malmö duńsko-farerska artystka Helena Heinsen Rebensdorff, która posiada wykształcenie w dziedzinie sztuk pięknych. Jej opowieści zaludniają postacie, lecz bez pouczania czy jednoznacznych konkluzji. Zamiast tego zaprasza słuchacza do własnego labiryntu, w którym lustra, drzwi, dzwony, a nawet wieloryb stają się symbolami życia w ciągłej zmianie.

"To tak, jak wtedy, gdy śni ci się, że spadasz, ale nigdy nie uderzasz o ziemię" – opowiada. "W snach nigdy nie docierasz do niczego konkretnego. Zostajesz wrzucony w scenę, historię, świat, w którym coś ma się wydarzyć i trzeba podjąć decyzję. Ale potem się budzisz i nigdy nie dostajesz zakończenia".

Od farerskich sztormów po pisanie piosenek lat 70.

Po roku intensywnego koncertowania po wydaniu swojego drugiego albumu, RATKING (2024), Brimheim czuła się wypalona i potrzebowała nowej inspiracji. Wraz ze swoim partnerem w pisaniu piosenek, Sørenem Buhlem Lassenem, wynajęła więc mały dom na farerskiej wyspie Nólsoy.

Otoczeni lutową ciemnością i gwałtownymi sztormami, które potrafiły wyrwać ją ze snu, piosenki zaczęły nabierać kształtu. Muzyka zyskała niemal ponadczasowy i baśniowy charakter, jakby unosiła się swobodnie poza czasem i miejscem.

Jednocześnie Brimheim przechodziła wielkie osobiste zmiany. Po błędnej diagnozie i prawie 15 latach wyniszczającego leczenia medycznego, była w trakcie odstawiania leków przeciwpsychotycznych i stabilizujących nastrój, próbując odnaleźć samą siebie. To doświadczenie również wyraźnie odcisnęło się na muzyce.

Brimheim straciła jednocześnie zainteresowanie gitarą elektryczną, a po dłuższym okresie muzycznych eksperymentów ona i Buhl Lassen znaleźli inspirację w bardziej progresywnej tradycji singer-songwriterskiej lat 70.

Albumy takie jak God's Favorite Customer Father John Mistiego czy Glovemaker Lorena Kramara stały się ważnymi źródłami inspiracji, podobnie jak muzyka Dory Previn, Judee Sill, Scotta Walkera i Nicka Drake'a.

"Dzięki tym albumom i mojemu zgłębianiu twórczości tych artystów zainteresowałam się ponadczasowością, zarówno jako pojęciem, jak i czymś, do czego warto dążyć estetycznie i brzmieniowo" – wyjaśnia Brimheim. "To nie jest jedyny kierunek muzyczny na albumie, ale stał się on w dużej mierze kompasem, gdy już odkryłam to, co mnie fascynowało".

Mroczne opowieści, symbolika i ludzkie dylematy

Pierwszy singiel "My Collection" otwiera drzwi do osobliwego świata Brimheim z dużą dawką czarnego humoru. Spotykamy tu tajemniczego kolekcjonera, który przypisuje wielką wartość wyrzuconym przedmiotom. Oferuje coś cennego, ale tylko wtedy, gdy odbiorca uzna tę wartość. W przeciwnym razie konsekwencje mogą być fatalne.

W "Sweet, Sweet Dark" opowieść staje się jeszcze bardziej faustowska. Tutaj mrok przybiera formę uwodzicielskiej, niemal matczynej postaci, która oferuje bezpieczeństwo i ukojenie, ale w zamian wymaga całkowitego oddania.

Brimheim mówi, że jej pisanie piosenek zawsze wydawało się najbardziej żywe, gdy mogła czerpać z podświadomości oraz magicznego świata symboli i archetypów, do których ludzie wydają się mieć wspólny stosunek.

Wyraża się to również w "Girl at the Door", gdzie postać z jej młodszych lat pojawia się i zaczyna rozrywać jej zbudowane życie. Ale czy niszczy coś fałszywego, czy coś wartościowego? Jak to często bywa na Fables, odpowiedź pozostawiono słuchaczowi.

Na "Somebody Else", który czerpie z klasycznych, kolistych struktur popowych, główna bohaterka patrzy w rozbite lustro i wyobraża sobie nową twarz złożoną z odłamków. Być może puenta, jeśli w ogóle ma jakaś być, jest taka, że czynienie siebie większym niekoniecznie jest tym samym, co stawanie się całością.

Muzyczny świat między folkiem, popem a orkiestrowymi aranżacjami

Opowieści na albumie wspierane są przez zróżnicowany wyraz muzyczny, w którym instrumenty akustyczne, pianino i orkiestrowe aranżacje odgrywają kluczowe role.

Na "Deep Sea Creature" słychać dynamiczne aranżacje smyczkowe inspirowane Five Leaves Left Nicka Drake'a, podczas gdy "Arsenic" bada granicę między sprzecznymi intencjami, gdzie ugryzienie staje się pocałunkiem.

Album kończy się utworem "Sainte-Chapelle (Paris, Baby)", gdzie aranżacje dęte wspierają pozornie jasny i podnoszący na duchu nastrój. Wszystko, co piękne, wydaje się być w zasięgu ręki, ale po raz kolejny Brimheim pozwala temu wymknąć się, zanim można to zatrzymać.

Na "iPad Glare" wychodzi z symbolicznego świata baśni w rozpoznawalną, nowoczesną rzeczywistość. Piosenka krąży wokół tego, jak to, co daje nam chwilowe ukojenie, z czasem może nas uwięzić.

Dzięki żywym pasażom przypominającym mellotron i harmonię, inspirowanym młodym szwajcarskim muzykiem Anatole Musterem, utwór ten jest jednym z najbliższych tradycyjnemu tańcowi ludowemu, do jakich Brimheim dotychczas dotarła. Jednak pod pozornie wesołą powierzchnią kryje się tęsknota za czymś większym, podczas gdy główna bohaterka utknęła między odurzającym działaniem ekranu a poczuciem życia na zewnątrz.

Fables – Album o strachu, zmianie i samoakceptacji

O ile klasyczne bajki często obiecują, że los wskaże nam drogę, o tyle Fables pozwala swoim bohaterom czekać. Na ratunek, na znak lub po prostu na usłyszenie słów: "Jesteś wystarczająco dobra, taka jaka jesteś".

Ale Brimheim nie pozostawia ich bez sprawczości. Nawet gdy są uwięzieni w strachu, niepewności i nienawiści do samego siebie, opowieści zawierają możliwość działania i zmiany.

"Nie można być odważnym, nie odczuwając strachu, a ja byłam tak bardzo przerażona" – mówi. "Ale pomaga mi nadanie tym uczuciom formy poza mną samą. Wtedy mogę zrobić krok w tył, zaśmiać się z absurdalności i podejść do nich z odrobiną życzliwości".

Dzięki Fables Brimheim tworzy album, który nie próbuje dawać prostych odpowiedzi na wielkie pytania życiowe, ale zamiast tego znajduje piękno i sens w niepewności, zmianie i wszystkim tym, czego jeszcze nie rozumiemy.