Phoebe Bridgers | Lost Weekend
Lost Weekend jest pierwszym albumem Phoebe Bridgers od czasu jej nominowanego do Grammy drugiego albumu, Punisher, który został wydany w 2020 roku.
Kiedy jej debiutancki album Stranger in the Alps, chwalony przez krytyków, ukazał się około miesiąca po jej 23. urodzinach, dużo mówiono o jej niezwykle dojrzałym talencie kompozytorskim. Punisher został niemal powszechnie chwalony jako dowód na to, że spełniła swój ogromny potencjał – inteligentny, porywający, przemyślany, a jednocześnie ekscytujący album od artystki, której niezwykłe zdolności kompozytorskie zostały teraz dopasowane przez zgrany zespół koncertowy oraz bardziej zniuansowane i odważne brzmienie.
Jednak słuchacze, którzy włączą Lost Weekend, mogą spodziewać się albumu, który pokazuje nowe strony Bridgers jako kompozytorki. Znajduje się na szczycie swojego artystycznego poziomu i udoskonala wiele tematów i zabiegów muzycznych, które wcześniej charakteryzowały jej twórczość, jednocześnie album oferuje kilka ekscytujących niespodzianek po drodze.
W wrześniu 2017 roku Phoebe Bridgers wydała swój debiutancki album, Stranger in the Alps, za pośrednictwem wytwórni płytowej Dead Oceans, a wydawnictwo to wstrząsnęło światem muzyki indie. Album został obsypany pochwałami przez wiodące media muzyczne, takie jak Pitchfork, NME i Rolling Stone, które szybko dostrzegły jej unikalną zdolność do łączenia intymnych, przeważnie akustycznych elementów folkowych z rozdzierającymi serce i bogatymi w detale tekstami. Album natychmiast ugruntował jej pozycję jako jednego z największych nowych nazwisk na amerykańskiej scenie muzycznej i położył fundamenty pod intymne i nastrojowe brzmienie gitarowe, z którego jest dziś tak znana.
Globalna sensacja i deszcz nagród Grammy z albumem Punisher
Podczas gdy debiutancki album odniósł sukces w kręgach indie, następca Punisher z czerwca 2020 roku przełamał wszelkie bariery i stał się gigantycznym, globalnym przełomem. Wydany w środku izolacji spowodowanej pandemią koronawirusa, tematy albumu dotyczące apokalipsy, strachu, nostalgii i osobistego dystansu trafiły w zbiorowy nerw słuchaczy na całym świecie.
Muzycznie Punisher był znacznie bardziej ambitny, warstwowy i eksperymentalny niż jego poprzednik. Od energetycznego, napędzanego instrumentami dętymi hitowego singla "Kyoto", który porusza skomplikowane relacje rodzinne, po monumentalny, chaotyczny i apokaliptyczny utwór końcowy "I Know the End", album został okrzyknięty arcydziełem. Album znalazł się na szczycie wielu list najlepszych wydawnictw roku i przyniósł Bridgers aż cztery nominacje do nagród Grammy w 2021 roku – w tym w prestiżowych kategoriach Najlepszy Nowy Artysta, Najlepsze Wykonanie Rockowe i Najlepszy Album Muzyki Alternatywnej.
Chwalone przez krytyków supergrupy i współprace z gwiazdami
Równolegle ze swoją monumentalną karierą solową, Phoebe Bridgers jest co najmniej tak samo znana z niestrudzonej chęci współpracy w całej branży. Jest kluczową częścią popularnej indie-supergrupy boygenius (wraz z rówieśniczkami Julien Baker i Lucy Dacus). Trio wydało w 2018 roku imienną EP-kę, a w 2023 roku ukazał się ich ogromny pełnometrażowy album "the record", który odniósł gigantyczny sukces, znalazł się na szczytach list przebojów i zdobył kilka nagród Grammy. Ponadto w 2019 roku stworzyła duet Better Oblivion Community Center wraz z jednym ze swoich wielkich idoli, Conorem Oberstem z Bright Eyes.
Wokal i zmysł muzyczny Bridgers stały się jedną z najbardziej pożądanych "walut" w nowoczesnej muzyce, co doprowadziło do znaczących współprac z największymi gwiazdami świata. Śpiewała w duecie między innymi z Taylor Swift w przeboju "Nothing New" z 'Red (Taylor's Version)', występowała w utworach z SZA ("Ghost in the Machine"), Lorde i Lana Del Rey, a także aktywnie współpracowała przy wydawnictwach z The National, The 1975 i Noah Kahan.
Aby oddać coś scenie, która ją ukształtowała, w 2020 roku założyła własną wytwórnię płytową pod szyldem Dead Oceans, nazwaną Saddest Factory Records. Funkcjonuje tam jako mentorka i wydawca dla nowej generacji innowacyjnych i poszukujących artystów, takich jak Muna i Claud, co podkreśla jej ogromne znaczenie dla rozwoju współczesnego przemysłu muzycznego.